Column: Konijnen en dienaren

Ze zeggen wel eens: honden hebben baasjes, katten hebben personeel. Maar wat hebben konijnen dan? Dienaren? Want zo voelt het bijna, hahaha.

Als konijnenbaasje mag je jezelf heel wat functies toekennen. We doen de deur voor hen open als ze naar buiten willen: portier. We maken en brengen het eten op vaste tijdstippen: kok, butler. We verzorgen hen als ze ziek zijn: verpleegster. Uiteraard krijgen ze hun dagelijkse portie knuffeltjes. Dan voel je jezelf partner, mama enz.

Smekend konijnensnoetje
En geloof me maar als ik zeg dat konijnen het maar al te goed beseffen dat we dag en nacht klaarstaan om hen te dienen. Kunnen we anders? Nee, natuurlijk niet, als konijnenbaasje kun je nu eenmaal niet weerstaan aan een smekend konijnensnoetje.

Wil ik hiermee zeggen dat konijntjes profiteren van onze goedheid? Ja en nog niet zo een klein
beetje!

Aandacht trekken
Mijn Fluffy bijvoorbeeld huppelt wel vrolijk naast mijn voeten als ze brokjes krijgt, maar gaat prompt in de remmen bij haar kooi. Ze draait zich om, staat recht - soms zelfs maar haar voorpootjes tegen mijn knieën - en kijkt me dan met haar meest smekende blik aan om in de kooi getild te worden. Tegen beter weten in, geef ik haar haar zin met het excuus in mijn achterhoofd dat ze toch niet meer van de jongste is. Ik weet het, op die manier sus ik mijn geweten want als ze kruiden krijgt (waarvoor ze een moord zou begaan) kan ze wel zelf in de kooi springen.

Snowy weet ook wat manipuleren is maar dan op zijn manier. Hij loopt wel 10 keer naar de buitendeur en als ik ze openzet, draait hij zich om en huppelt weer weg. Hij weet gewoon dat ik niet aan zijn smekend lipje kan weerstaan. 

Of als het bijna 12u. is bijvoorbeeld, dan is het tijd voor kruiden. En dat laat Snowy overduidelijk merken. Eerst komt hij gewoon staren naar mij met zijn meest doordringende en hypnotiserende blik. Dan probeert hij mijn aandacht te trekken door in mijn weg te lopen of tegen mijn been te porren. Vervolgens huppelt hij naar de kast waar ik de kruiden bewaar. Als dat allemaal niet helpt, begint hij zenuwachtig te rennen. Van de kast naar zijn kooi en weer terug naar de kast. De kruiden krijgen ze sowieso maar door Snowy’s inspanningen, geef ik ze soms wat eerder dan bedoeld. Zo een ijver moet beloond worden, nietwaar? 

Onbetaalbare liefde
Maar hoor je mij klagen? Absoluut niet! Want wat ik ervoor terug krijg, is onbetaalbaar. Ik voel mij het gelukkigste baasje ter wereld en hoe kan het ook anders? Met acht konijnenpootjes moet ik wel tonnen van geluk hebben. Mijn ultieme moment van konijnengenot is mijn neus in hun vacht steken. Hun zacht en kruidig geurtje ruiken, die warme wollige vacht strelen, de zachte oortjes en misschien wel het grootste genot van allemaal: hun warm tongetje voelen als ze je liefde beantwoorden door likjes te geven!

Als daar tegenover staat dat ik af en toe dienaar moet spelen: graag! Konijntjes zijn het dubbel en dik waard!

Corina Stokmans

www.knagers.net
www.konijnengedrag.be