"Je huisdier begraven wordt steeds normaler"

Enorme marmeren stenen, beschilderde dakpannen, grote hondenbeelden, foto’s in emaillen: je kijkt je ogen uit op Dierenbegraafplaats Zevenhoven in het gelijknamige plaatsje in Zuid-Holland. De nette paden, de serene rust die over het terrein hangt en de netjes bijgehouden graven doen je even wanen op een gewone begraafplaats. Maar de teksten op de stenen zeggen genoeg:  ‘In liefdevolle herinnering: ons konijn Wouter’ ‘Hier rust mijn onvergetelijke Siamees’. Eigenaar Tom Wahle heeft zo’n vijfduizend dieren op zijn terrein ter ruste liggen. Vijf dagen per week begraaft hij huisdieren, en dat het hele jaar door. “Vroeger werd het soms idioot genoemd om een dier te begraven. Nu is het normaal.”

Emoties
Als je geliefde huisdier overlijdt kun je kiezen voor drie opties: achterlaten bij de dierenarts voor destructie, begraven (thuis of op een officiële dierenbegraafplaats) of cremeren. Steeds vaker kiezen baasjes voor cremeren of begraven.  “Door een dier te begraven of een urn te plaatsen geef je het verdriet letterlijk een plaats ”, vertelt Tom. “Mensen die zelf geen dieren hebben kunnen zich niet voorstellen hoe het is om een dier te verliezen. Ik krijg vaak te horen: ‘hij was als een kind voor me’. Een overlijden brengt bij een hoop mensen veel emoties met zich mee. Elk mens verwerkt het verdriet op een eigen manier. Een begraafplaats kan troost bieden. Je kunt er naartoe, een bloemetje neerleggen en lotgenoten ontmoeten. Mensen zien dat ze niet de enige zijn en vinden troost en steun bij elkaar.”

De Dierenbegraafplaats in Zevenhoven bestaat bijna veertig jaar en is daarmee een van de oudste in Nederland. Tom: “Ooit kwam een kennis van mijn vader vragen of hij een hondje mocht begraven op een ongebruikt hoekje land van de boerderij. En daarna gebeurde dat nog eens en nog eens. Zo is het begonnen.” Sinds 1969 hebben zo’n 15.000 tot 20.000 huisdieren hier hun laatste rustplaats gekregen. Het grootste deel van de graven wordt bewoond door honden en katten, maar ook cavia’s, konijnen, tamme ratten, parkieten en hamsters liggen hier ter ruste. “We hebben zelfs twee aapjes liggen uit de tijd dat je een aap nog als huisdier mocht houden, heel lang geleden dus.” Ook een papegaai van maar liefst 49 jaar oud ligt in Zevenhoven begraven.

Vroeger
Vroeger, in de begintijd, werd het begraven van dieren nog wel eens raar gevonden. “We wonen hier in een agrarische omgeving. Vooral boeren vonden het toen wel idioot. Als je koeien houdt, moet je een knop om zetten. Je moet je gevoel verplicht uitschakelen. Bij huisdierenbezitters is dat anders. Maar we hebben nu zelfs oud-agrariërs die hier hun dier komen begraven. Dan zijn ze verhuisd van de boerderij naar de nieuwbouw en hebben ze geen ruimte meer om thuis te begraven.” Tegenwoordig is het vrij gebruikelijk om voor een dierencrematie- of begrafenis te kiezen. “Het is normaler geworden. Mensen zijn er bekend mee.”

Wie kiest voor een dierenbegrafenis kan kiezen voor een sobere of een wat uitgebreidere uitvaart. Een beestje kan zo, zonder deken, begraven worden. Maar ook een gevoerde of niet- gevoerde kist of deken behoren tot de opties. Het is bijvoorbeeld ook mogelijk om een dier op te laten baren en officieel afscheid te nemen. Echt extreme dingen hebben ze in Zevenhoven nog niet meegemaakt. “Een heel enkele keer wordt er muziek gedraaid. Mijn vader heeft een keer meegemaakt dat de dominee bij de begrafenis was. Maar dat is echt heel lang geleden.”

Afscheid nemen
Alle baasjes en hun familie krijgen de gelegenheid bij de begrafenis aanwezig te zijn en een schep aarde op het kistje/dekentje te gooien. Vervolgens kan er een gedenksteen op het graf geplaatst worden. Iedereen is daar vrij in. “De een beschildert een dakpan, de ander laat een marmeren steen maken. Het is aandoenlijk om te zien als een klein jongetje de naam van zijn dier in een houten bordje soldeert.”

Opvallend is het steentje op het graf van een poes, waarop staat: ‘onze waakhond’. “Dat is een heel bijzondere kat geweest”, vertelt Tom. “Tot twee keer toe heeft hij zijn baasjes gewaarschuwd voor een inbreker. De inbrekers konden dankzij deze kat op heterdaad worden betrapt. Vandaar de tekst. Dat is wel heel bijzonder.”

De ‘begrafenisondernemer’ zou geen ander vak willen. “Het is een eerzaam vak. Ik kan mensen steun bieden op een moeilijk moment in hun leven. Het geeft voldoening.” Moeilijk is het soms wel, maar het scheelt dat Tom de dieren zelf niet heeft gekend. “Daardoor kan ik afstand houden en de mensen beter begeleiden.”

© DierZ

Wat is jouw ervaring met cremeren of begraven van je dier? Laat een reactie achter!